Decompressietijd

De overgang van de Gentse kasseien naar de Filipijnse archipel was meer dan alleen een reis van tweeëndertig uur. Het was een bewuste duik in het onbekende.Terwijl ik voorzichtig de deur van mijn vorige job achter me dichttrok en de sleutel van mijn comfortabele leven in de stad losliet, voelde ik een ongemakkelijke druk op mijn borstkas. De druk van de ratrace waar ik al iets te lang in vast zat. Na urenlange gesprekken met mijn vriend en ontelbaar veel momenten van twijfel besloot ik de knoop door te hakken en te kiezen voor mijn eigen geluk. Ik nam ontslag en vertrok naar de andere kant van de wereld.  Met een goedgevulde rugzak aan positivisme en lichte nervositeit voor wat de Filipijnen me zullen brengen.

Straks kan later nog

De grootste ommezwaai vond plaats op de plek waar ik het ‘t minst verwachtte: onder water. Ik ben altijd lichtjes angstig geweest voor het immense, het onbekende en de donkere kant van het water. Hoewel ik me in mijn nopjes voel in het water kwam het nooit in me op om ook effectief te verkennen wat er allemaal leeft daar beneden. We besloten om duiklessen te nemen en ons certificaat te behalen in Moalboal. Onder de vleugels genomen door de meest bekwame dive masters en begeleiders van de streek. Ik heb me geen seconde onveilig gevoeld en tot mijn grote verbazing viel er een soort rust over mij die ik niet had zien aankomen. De zee stelt geen eisen, heeft geen oordeel. Voor de golven moet ik niet meer of minder zijn en kan ik me laten dragen. Me even gewichtloos voelen terwijl de druk van het water aanvoelt als een warme knuffel van 29 graden Celcius.

De zenuwen voor de verhuis en renovatie, de spanning voor mijn nieuwe job en de overpeinzingen rond de toekomst losten probleemloos op in het zoute water.

Het duiken heeft me geleerd dat angst vaak een gebrek aan verbinding is. Wanneer ik de vissen zich sierlijk zie voortbewegen en de ongeëvenaarde stilte van het rif voel, besef ik dat de diepte geen plek is om bang voor te zijn, maar om tot rust te komen. De zee neemt mijn zorgen niet alleen mee, ze laat me zien dat ik ze ook kan loslaten. Van kasseien naar zandgrond

Binnenkort ruilen we de palmbomen en azuurblauwe zee in voor de Stille Kempen. Wonen tussen de velden, in de eenvoud van de boerenbuiten. Iets wat doorheen de jaren in Gent steeds aan me is blijven kleven. Hoewel ik een onvergetelijke tijd heb beleefd in de mooiste stad van België voel ik dat ik klaar ben om aan het volgende hoofdstuk te schrijven. Er wacht een huis dat een thuis zal worden, een boerderij die zal bloeien en een gezin dat zal ontstaan. Er volgt een tijd van hard werken, nog meer genieten en nieuwe kansen creëren. Met een helder hoofd en en rugzak aan nieuwe herinneringen

Als er iets is dat ik meeneem in mijn handbagage is het de wetenschap dat ik kan ademen, zelfs als de druk hoog is. De Filipijnen gaven me de decompressietijd die ik nodig had. De safety stop om hierna weer verder te kunnen gaan en te sleutelen aan een nieuw begin. Met een helder hoofd en een rugzak aan nieuwe herinneringen. Ik ben niet meer bang voor het diepe, ik heb geleerd hoe ik moet drijven.