Krullen-katharsis

Meer dan vijftien jaar lang heb ik een strijkijzer over mijn identiteit gehaald. Iedere ochtend opnieuw, een ritueel van zelfverloochening en een keramische plaat van 200 graden. Waarom? Omdat mijn klasgenootjes in de lagere school vonden dat mijn haren 'netter' moesten. Krullen waren niet cool, niet verzorgd. Hoe steiler hoe beter. De koek is op. Ik annuleerde mijn kleuring bij de kapper en mijn stijltang blijft steeds vaker in de lade van mijn badkamerkast. Tijd om mijn natuurlijke haartextuur te herontdekken en te leren omarmen. Tijd voor authenticiteit, dacht ik. Tot ik mijn vliegticket naar de Filipijnen boekte...

De paniek sloeg lichtjes toe want mijn krullen-journey leek tot nu toe meer op een vloek dan een zegen. Hoe ga ik dat doen met die luchtvochtigheid? Ga ik me daar wel mezelf voelen? Verdwijnen alle gemaakte foto's integraal in de prullenmand omdat ik maar niet kan wennen aan die krullenbol?

Om me een beetje voor te kunnen bereiden op de reis naar de Filipijnen heb ik mezelf een uitje naar de krullenkapper cadeau gedaan, een hele belevenis. Een uur heb ik ondersteboven gehangen terwijl er een diffuser luid om mijn oren zoemde. Het ene product werd na het andere in mijn haar gesmeerd met als resultaat een spiegelbeeld dat ik in de verste verte niet herkende. Ik wist nog niet goed of ik het mooi vond of het ronduit haatte. Kwestie van gewenning, hield ik mezelf dapper voor.

Satijnen seksappeal

De ochtenden waren het ergst voor mijn fragiele zelfvertrouwen. Ik ging slapen met een weelderige krullenbol en werd wakker als iemand die drie weken in een kraakpand had gewoond: een dreadlock-fiasco. Probeer daar nog maar eens iets van te maken zonder dat er een stijltang aan te pas komt.

Ik kocht zo'n satijnen mutsje dat je krullen moest beschermen tegen de wrijving van je katoenen kussen. Een nobel streven, maar de esthetiek is discutabel.

Zodra ik mijn krullen zorgvuldig in dat mutsje heb gemoffeld, transformeert mijn hele verschijning. Mijn vriend kijkt me aan en vraagt zich af of ik elk moment een lading versgebakken zuurdesembroden uit de oven ga trekken. Ik zie eruit als een middeleeuwse bakker met een identiteitscrisis. Sexy is anders. Maar werken doet het wel! Geen pluis meer, even de vingertoppen door je roots halen en klaar is kees. Misschien puur voor het comfort toch overschakelen op een satijnen kussensloop, want mijn claustrofobie zorgt voor het irrationele gevoel dat ik niet meer kan ademen zodra ik die strik rond mijn hoofd bind.

Tropische vuurdoop

Ondanks ik mijn eerste stappen zette in mijn krullenverhaal was het duidelijk dat ik de juiste producten nog niet gevonden had. Tientallen potjes en tubes die verdacht hard naar een chemische versie van een aardbeientaartje ruiken om een paar uur later toch gewoon weer te eindigen met een pluisbol zonder definitie.

Ook Tiktok maakte me niet bepaald wegwijs in het doolhof. Iedereen spreekt elkaar tegen en beweert iets compleet anders. Met de handen in het haar scrolde ik verder tot ik Mellon tegenkwam. In een zee van perfect gepolijste influencers blonk Mellon vooral uit in haar menselijkheid. Verhalen van mensen die ook zoekende zijn, haren die op de mijne lijken en producten die natuurlijk zijn en je haartextuur eindelijk eer aan doet.

Ik besloot hen een berichtje te sturen en wat volgde was geen automatisch gegenereerd bot-antwoord, maar een oprecht gesprek. Sil begreep de noodzaak en voelde meteen aan dat ik geen producten wilde die mijn haar verzwaarden of lieten ruiken naar een suikerfabriek. Ze stuurde me een reeks producten op maat, precies op tijd om in mijn koffer te verdwijnen voor de ultieme vuurdoop: het Filipijnse klimaat.

Drijfnatte discipline

Na een reis van meer dan 32 uur kon voor ons de vakantie écht beginnen. Mijn haar was daarentegen iets minder vrolijk: de combinatie van de vliegtuigairco en de reisstress had mijn lokken veranderd in een droge, onvoorspelbare chaos. Hoog tijd dus om de producten van Mellon eindelijk uit te testen onder de tropische buitendouche. Mijn haar voelde na het gebruik van de shampoo voor het eerst in lange tijd weer schoon, gevoed en fris aan. Geen vervelende klitten, maar moeiteloos te ontwarren krullen dankzij de bamboe styling brush.

Als je gewend bent om na het douchen direct naar die handdoek te grijpen om de boel droog te wringen, is het even wennen. Volgens de tutorials van Mellon moet de styling net op kletsnat haar. Het voelt tegennatuurlijk, bijna alsof je tegen je eigen haar-instincten ingaat, maar ik besloot het proces te vertrouwen.

Ik startte met de Defining Gel. Ik was bang dat het zwaar of plakkerig zou aanvoelen, maar het was een lichte crème die mijn krullen op een natuurlijke manier liet uitkomen. Daarna gebruikte ik de Strong Hold Gel. Na eerdere testen met producten van de drogist was ik sceptisch; gel gaf me voorheen vaak een witte waas of een harde 'cast'. Hier bleek mijn angst ongegrond: de gel hechtte zich prachtig aan mijn haar zonder het vettig te maken. Een kleine hoeveelheid was al ruim voldoende. Voorzichtig kneep ik het overtollige water eruit met een microvezeldoek, waarna ik het aandurfde om mijn haar aan de lucht te laten drogen. Iets waar ik voorheen niet eens aan dacht uit angst voor pluis.

Camouflage en cocktails

Wat ik die dag zag toen mijn haar opdroogde, was een verademing. In plaats van de standaard ontplofte pluisbol, zag ik definitie die zich niet liet kisten door de tropische luchtvochtigheid. Het was niet perfect, want krullen hebben immers hun eigen wil, maar het was gezond en belangrijker nog: het was van mij.

De dagen die volgden werden één groot experiment. Waar ik vroeger blindelings naar de stijltang greep, zocht ik nu naar wat mijn haar écht nodig had. Ik testte alles: van het slapen met een gelcast tot het heel voorzichtig droogmaken met de hotelhaardroger (lang leve de universele diffuserkop!).

Wat me het meest verbaasde, was de rust die over mijn ochtendritueel neerdaalde. Voor het eerst in jaren kon ik meerdere dagen overbruggen zonder mijn haar te hoeven wassen. Zelfs met de felle zon en het zoute zeewater werden mijn krullen doorheen de weken sterker en glanzender. Natuurlijk is de ene dag de andere niet. Om mezelf te wapenen tegen een bad hair day, had ik een verzameling kleurrijke haarbanden ingeslagen. Waren mijn krullen een dag wat minder gedefinieerd? Dan ging er een bandje in. Het haalde de druk van de ketel; het hoefde niet perfect te zijn om toch mooi te zijn.

Zelfs tijdens onze beach days was ik voorbereid. De defining gel en mijn bamboo brush gingen standaard mee in de strandtas voor een snelle touch-up na een duik in de zee.

Van test naar staple

Mijn reis naar de Filipijnen werd zo meer dan alleen een vakantie; het werd een verzoeningspact met mijn natuurlijke haartextuur. Mellon leerde me dat mijn haar geen 'probleem' is dat verdoezeld moet worden, maar gewoon een onderdeel mag zijn van wie ik ben. Ik merk dat ik mijn stijltang steeds minder mis en dat de drang om mezelf te verstoppen achter een gordijn van strak gestreken haar langzaam weg-ebt.

Het is een proces van vallen en opstaan, maar ik heb eindelijk de juiste bondgenoten gevonden om mijn eigen krullen te leren omarmen. Dat Mellon zoveel betekent als 'vriend' is hier dan ook meer dan terecht. Safe to say dat mijn stijltang met pensioen mag en mijn krullenbol hier is om te blijven.

Namárië, keramische platen; ik kies vanaf nu voor de krul!